Przykład w prezentacji biznesowej powinien wspierać główny przekaz, a nie tylko uatrakcyjniać wystąpienie. Jeśli po jego przedstawieniu odbiorcy pamiętają anegdotę, ale nie wiedzą, jaki wniosek z niej wynika, przykład stał się szumem informacyjnym. Dobieraj go więc do celu prezentacji, poziomu wiedzy słuchaczy i swojej Big Idea – najważniejszej myśli, którą mają zapamiętać.
Jak odsiać zbędne przykłady?
Zanim wpiszesz historię, przypadek klienta albo scenariusz wdrożenia do slajdu, sprawdź jego funkcję. Przykład jest potrzebny wtedy, gdy pomaga odbiorcom coś zrozumieć, uwierzyć w tezę albo podjąć decyzję. Sama ciekawość nie wystarczy.
Przy selekcji zastosuj cztery pytania:
- Czy przykład dotyczy odbiorców? Historia o wdrożeniu CRM będzie użyteczna dla zespołu, który ma korzystać z systemu, ale może być zbędna dla zarządu zainteresowanego przede wszystkim kosztem, ryzykiem i rezultatem.
- Czy da się go zrozumieć bez długiego wstępu? Jeśli potrzebujesz trzech slajdów, aby wyjaśnić sytuację, przykład prawdopodobnie jest zbyt złożony dla głównej części wystąpienia.
- Czy prowadzi do Big Idea? Przykład powinien wzmacniać główny przekaz, wyjaśniać go albo pokazywać jego konsekwencje. Jeśli nie da się wskazać tego związku jednym zdaniem, usuń go.
- Czy nie przyćmiewa argumentu? Przykład powinien być krótszy niż argument, który wspiera. Jeżeli odbiorcy poświęcą więcej czasu na śledzenie historii niż na zrozumienie wniosku, proporcje są niewłaściwe.
Taki filtr wymaga rezygnacji z części materiału. To nie strata, lecz selekcja treści pod kątem uwagi odbiorców. Ciekawy przypadek, który nie pomaga osiągnąć celu prezentacji, lepiej zostawić w notatkach lub załączniku.
Jaki typ przykładu wybrać do celu prezentacji?
Najpierw określ, czy chcesz ułatwić zrozumienie pojęcia, czy przekonać słuchaczy do tezy albo decyzji. To dwa różne zadania, dlatego wymagają innych przykładów.
| Typ przykładu | Główny cel | Zastosowanie biznesowe |
|---|---|---|
| Ilustracyjny | Wyjaśnia pojęcie, proces lub zależność | Pokazanie, jak wygląda obsługa pierwszego zgłoszenia w nowym CRM |
| Dowodowy | Wspiera tezę i zwiększa wiarygodność argumentu | Przedstawienie wyników pilotażu, które uzasadniają wdrożenie rozwiązania |
| Porównawczy | Pokazuje różnicę między wariantami i ułatwia wybór | Zestawienie kosztów i skutków dwóch modeli organizacji zespołu |
Przykład ilustracyjny – dla zrozumienia
Ten rodzaj przykładu odpowiada na pytanie „Jak to działa?”. Przydaje się podczas prezentacji edukacyjnej, szkolenia albo omawiania złożonego procesu. Zamiast definiować abstrakcyjnie, pokazujesz krótką sytuację, którą odbiorca może sobie wyobrazić.
Jeśli wyjaśniasz automatyzację obsługi klienta, możesz opisać drogę zgłoszenia od formularza do odpowiedzi konsultanta. Nie musisz przedstawiać całej architektury systemu. Wystarczy fragment, który wyjaśnia zależność istotną dla głównego przekazu.
Przykład dowodowy – dla przekonania
Przykład dowodowy odpowiada na pytanie „Skąd wiemy, że ta teza ma sens?”. Może być wynikiem testu, przypadkiem klienta, porównaniem przed i po albo konkretną obserwacją z projektu. W prezentacji dla zarządu lub klienta powinien wspierać decyzję, a nie zastępować argumentację.
Sam przypadek firmy, która wdrożyła dane rozwiązanie, nie jest jeszcze dowodem, że rozwiązanie sprawdzi się u każdego. Trzeba wyjaśnić, co dokładnie pokazuje przykład, w jakich warunkach powstał i jaki wniosek można z niego wyciągnąć.
Jak wpleść przykład w narrację?
Najczęstszy błąd polega na wstawieniu historii między dwa argumenty bez wyjaśnienia, po co odbiorcy jej słuchają. Dobra sekwencja jest prosta: kontekst – przykład – wniosek. Dzięki niej przykład staje się częścią rozumowania, a nie osobną anegdotą.
- Wprowadź kontekst – powiedz, jaki problem lub zależność chcesz wyjaśnić. Na przykład: „Zespół traci czas nie na samą obsługę zgłoszeń, lecz na przekazywanie ich między osobami”.
- Przedstaw krótki przykład – pokaż konkretną sytuację bez pobocznych szczegółów. „W poprzednim modelu jedno zgłoszenie trafiało kolejno do trzech osób, zanim ktoś mógł udzielić odpowiedzi”.
- Sformułuj wniosek – wróć do głównego przekazu. „Dlatego wdrożenie CRM powinno zacząć się od jasnego przypisania odpowiedzialności, a nie od samego zakupu narzędzia”.
Kontekst odpowiada na pytanie „Dlaczego o tym mówimy?”, przykład pokazuje sytuację, a wniosek nadaje jej znaczenie. Bez ostatniego elementu odbiorcy mogą zapamiętać szczegół, ale nie połączą go z decyzją lub rekomendacją.
Kontroluj także długość. Jeśli historia wymaga wielu założeń, wyjątków i danych, przenieś ją do appendiksu. Podczas głównego wystąpienia możesz zostawić jedno zdanie oraz najważniejszą liczbę, a szczegóły omówić dopiero wtedy, gdy pojawi się pytanie.
Nie przedstawiaj tego samego przykładu wszystkim grupom w identyczny sposób. Zarząd potrzebuje konsekwencji finansowych i strategicznych, zespół wdrożeniowy – przebiegu procesu i zależności, a użytkownicy – informacji o zmianie w codziennej pracy. Sytuacja może pozostać ta sama, lecz akcent powinien odpowiadać wiedzy i potrzebom słuchaczy.
Czy ten przykład jest gotowy do prezentacji?
Przed umieszczeniem przykładu na slajdzie zrób krótki test:
- Czy potrafię jednym zdaniem wyjaśnić, jaki wniosek wspiera ten przykład?
- Czy odbiorca zna wystarczający kontekst, aby go zrozumieć?
- Czy przykład jest krótszy niż argument, który ma wzmocnić?
- Czy nie wymaga dodatkowych wyjaśnień, które rozbiją tempo prezentacji?
- Czy pasuje do celu spotkania i poziomu wiedzy słuchaczy?
- Czy po jego przedstawieniu wiem, jakie zdanie powinienem powiedzieć dalej?
Jeśli na któreś pytanie odpowiadasz „nie”, skróć przykład, zmień jego funkcję albo usuń go z głównej części prezentacji. Najlepszy przykład nie konkuruje z przekazem. Pomaga odbiorcom szybciej zrozumieć, zapamiętać lub zaakceptować to, co chcesz im przekazać.



